-
آن شب که بوی زلف تو با بوسه ی نسیم
-
مستانه سر به سینه ی مهتاب می گذاشت
-
با خنده ای که روی لبت رنگ می نهفت
-
چشم تو زیر سایه ی مژگان چه ناز داشت
-
در باغ دل شکفت گل تازه ی امید
-
کز چشمه ی نگاه تو باران مهر ریخت
-
پیچید بوی زلف تو در باغ جان من
-
پروانه شد خیالم و با بوی گل گریخت
-
آنجا که می چکید ز چشم سیاه شب
-
بر گونه ی سپید سحر و اشک واپسین
-
وز پرتو شراب شفق بر جبین روز
-
گل می نمود مستی خندان آتشین
-
آنجا که می شکفت گل زرد آفتاب
-
بر روی آبگینه ی دریاچه ی کبود
-
وز لرزه های بوسه ی پروانگان باد
-
می ریخت برگ و بازگل نو شکفته بود
-
آنجا که می غنود چمنزار سبزپوش
-
در بستر شکوفه ی زرین آفتاب
-
وز چنگ باد و بوسه ی پروانگان مست
-
دامان کوه بود چو گیسو به پیچ و تاب
-
آنجا که مهر کوه نشین مست و سرگران
-
بر می گرفت از ره شب دامن نگاه
-
در پرنیان نازک مهتاب می شکفت
-
نیلوفر شب از دل استخر شامگاه
-
آنجا که می چکید سرشک ستاره ها
-
بر چهر نیلگون گل شبتاب آسمان
-
در جست و جوی شبنم لغزنده ی شهاب
-
مهتاب می کشید به رخسار گل زبان
-
در پرتو نگاه خوشت شبرو خیال
-
راه بهشت گم شده ی آرزو گرفت
-
چون سایه ی امید که دنبال آرزوست
-
دل نیز بال و پر زد و دنبال او گرفت
-
آوخ که در نگاه تو آن نوشخند مهر
-
چون کوکب سحر بدئرخشید و جان سپرد
-
خاموش شد ستاره ی بخت سپید من
-
وز نو امید غمزده در سینه ام فسرد
-
برگشتم از تو هم که در آن چشم خودپسند
-
آن مهر دلنواز دمی بیشتر نزیست
-
برگشتم و درون دل بی امید من
-
بر گور عشق گم شده یاد تو می نگریست
