رباعیات ۷
سعدی
https://www.sherfarsi.ir/sadi/رباعیات-۷

متن رباعیات ۷

1. آن کودک لشکری که لشکر شکند

   دایم دل ما چو قلب کافر شکند

2. محبوب که تازیانه در سر شکند

   به زانکه ببیند و عنان برشکند

3. *****

4. کس عیب نظر باختن ما نکند

   زیرا که نظر داعی تنها نکند

5. بیکار بهیمه ای و کژ طبع کسی

   کو فرق میان زشت و زیبا نکند

6. *****

7. مجنون اگر احتمال لیلی نکند

   شاید که به صدق عشق دعوی نکند

8. در مذهب عشق هر که جانی دارد

   روی دل ازو به هر که دنیی نکند

9. *****

10. آن درد ندارم که طبیبان دانند

    دردیست محبت که حبیبان دانند

11. ما را غم روی آشنایی کشتست

    این حال نباید که غریبان دانند

12. *****

13. مردان نه بهشت و رنگ و بو می خواهند

    یا موی خوش و روی نکو می خواهند

14. یاری دارند مثل و مانندش نیست

    در دنیی و آخرت هم او می خواهند

15. *****

16. هر چند که عیبم از قفا می گویند

    دشنام و دروغ و ناسزا می گویند

17. نتوان به حدیث دشمن از دوست برید

    دانی چه رها کنیم تا می گویند

18. *****

19. با دوست به گرمابه درم خلوت بود

    وانروی گلینش گل حمام آلود

20. گفتا دگر این روی کسی دارد دوست

    گفتم به گل آفتاب نتوان اندود

21. *****

22. من دوش قضا یار و قدر پشتم بود

    نارنج زنخدان تو در مشتم بود

23. دیدم که همی گزم لب شیرینش

    بیدار چو گشتم سر انگشتم بود

24. *****

25. داد طرب از عمر بده تا برود

    تا ماه برآید و ثریا برود

26. ور خواب گران شود بخسبیم به صبح

    چندانکه نماز چاشت از ما برود

27. *****

28. سودای تو از سرم به در می نرود

    نقشت ز برابر نظر می نرود

29. افسوس که در پای تو ای سرو روان

    سر می رود و بی تو به سر می نرود

30. *****