ونیز .... ونیز

ز چشم تنگ هواپیما

در آن غروب هراس آور زمستانی

ونیز را دیدم که همچو نقش نگونسار آسمان بر آب

جهان تازه ی دیگر بود

ونیز چون خزه ای سبز در مسیر نسیم

به رقص دایره مانن موج می پیوست

و از نسیم رهاتر بود

نه ریشه داشت که پیوند با زمین گیرد

نه پایه داشت که از موج در امان باشد

ولی به شکل هزاران حباب نورانی

میان همهمه ی موج ها شناور بود

و من که از در پنهانی تخیل خویش

در آن غروب هراس آور زمستانی

به سوی غربت امروز خود شتافته ام

ونیز را همه جا در خیال می بینم

و نیز در شب پیری به خویش می نگرم

اگر ز نیش نگاه ستارگان شبها

ونیز را سر خفتن نیست

منم که چشم به چشم ستاره می دوزم

و تا سپیده براید ستاره می دوزم

و تا سپیده براید ستاره می شمردم

منم که در دل دریای بی کران چون او

جزیره های پرکنده ی پریشانم

وزین قلمرو تاریک در نمی گذرم

منم که تیره تر از آسمان طوفانی

به یاد خاک دل افروز آفتابی خویش

در آستان سحر دل به گریه می سپردم

ونیز .... ونیز
نادرپور
https://www.sherfarsi.ir/naderpour/ونیز-ونیز