-
دلم سیاه نبود
-
ولی درخت که سر سبزی اش درخشان بود
-
ز پشت پنجره با سرزنش به من نگریست
-
من از برهنگی آن نگاه لرزیدم
-
سپیده پاکترین گریه را به من بخشید
