دوش می آمد و رخساره برافروخته بود
حافظ
https://www.sherfarsi.ir/hafez/دوش-می-آمد-و-رخساره-برافروخته-بود

متن دوش می آمد و رخساره برافروخته بود

1. دوش می آمد و رخساره برافروخته بود

   تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

2. رسم عاشق کشی و شیوه شهرآشوبی

   جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود

3. جان عشاق سپند رخ خود می دانست

   و آتش چهره بدین کار برافروخته بود

4. گر چه می گفت که زارت بکشم می دیدم

   که نهانش نظری با من دلسوخته بود

5. کفر زلفش ره دین می زد و آن سنگین دل

   در پی اش مشعلی از چهره برافروخته بود

6. دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت

   الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود

7. یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد

   آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود

8. گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ

   یا رب این قلب شناسی ز که آموخته بود