در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
حافظ
https://www.sherfarsi.ir/hafez/در-همه-دیر-مغان-نیست-چو-من-شیدایی

لطفا برای دریافت آرایه‌های ادبی این شعر، نشانی صفحه را کنید و مطابق توضیحات این صفحه ثبت نمایید. (5000 تومان)

  1. در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

    خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

    اگر تمام دیر مغان (عبادتگاه بت پرستان) را بگردی، دیوانه‌ای همچون من پیدا نخواهی کرد؛ برای بدست آوردن شراب، جایی جامه‌ی صوفی خود را گرو گذاشته‌ام و جایی هم کتابم را.

  2. دل که آیینه شاهیست غباری دارد

    از خدا می طلبم صحبت روشن رایی

    دل که آیینه‌ای است برای تجلی جمال شاهی، غباری گرفته است؛ از خدا می خواهم که با همنشینی با یک روشن فکر، این غبار زدوده شود.

  3. کرده ام توبه به دست صنم باده فروش

    که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی

    از دست زیباروی شراب فروش توبه کرده‌ام که دیگر بدون حضور چهره‌ی مجلس آرایی، شراب ننوشم.

  4. نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج

    نروند اهل نظر از پی نابینایی

    اگر نرگس به نادرستی ادعا کرد که شبیه چشمان تو است، ناراحت نشو چرا که اهل نظر و دانایان به دنبال یک نابینا و ناآگاه، راه نمی‌افتند.

  5. شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان

    ور نه پروانه ندارد به سخن پروایی

    مگر اینکه شمع، شرح این داستان را بازگو کند وگرنه پروانه میلی به سخن گفتن ندارد.

  6. جوی ها بسته ام از دیده به دامان که مگر

    در کنارم بنشانند سهی بالایی

    از چشمانم تا به دامنم، جوی‌هایی از اشک روان کرده‌ام؛ به امید آنکه شاید در کنار من سرو قامتی بنشانند (بکارند)

  7. کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست

    گشت هر گوشه چشم از غم دل دریایی

    با شراب برای من یک کشتی بساز (تا به وسیله‌ی آن از غرق شدن نجات پیدا کنم) چرا که بدون چهره‌ی دوست، از فرط اندوه، هر گوشه‌ی چشمم به یک دریا تبدیل شده است.

  8. سخن غیر مگو با من معشوقه پرست

    کز وی و جام می ام نیست به کس پروایی

    با من که دوست را می‌پرستم، از کس یا چیز دیگری صحبت نکن چرا که آنچنان به دوست و جام شراب دلبستگی دارم که به چیز دیگری علاقه‌‌مند نیستم.

  9. این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می گفت

    بر در میکده ای با دف و نی ترسایی

    این سخن که سحرگاه ترسایی با دف و نی بر در میکده‌ای می سرود برایم چقدر جالب بود:

  10. گر مسلمانی از این است که حافظ دارد

    آه اگر از پی امروز بود فردایی

    اگر با این چیزی که حافظ دارد، کسی مسلمان به حساب می‌آید؛ وای اگر فردای قیامتی هم در کار باشد!

لطفا برای دریافت آرایه‌های ادبی این شعر، نشانی صفحه را کنید و مطابق توضیحات این صفحه ثبت نمایید. (5000 تومان)

دانلود متن شعر زیبای حافظ

از میان تصاویر زیر، عکس نوشته‌ی این شعر را انتخاب نمایید:

    • مغان

      مغ
      مغان
      مغ به معنی پیشوای دین زرتشتی است و مغان، جمع آن. مغان در اصل قبیله ای از قوم ماد بودند که مقام روحانیت منحصراً به آنان تعلق داشت . آنگاه که آیین زرتشت بر نواحی غرب و جنوب ایران یعنی ماد و پارس مستولی شد مغان پیشوایان دیانت جدید شدند.
    • دیر

      دیر
      پرستش‌گاه بت‌پرستان. پرستش‌گاه مغان. خانه ای که راهبان در آن عبادت کنند و غالباً از شهرهای بزرگ بدور است و در بیابانها و قله های کوهها برپا گردد.
    • خرقه

      خِرقه
      لباسی که از وصله شدن تکه پارچه‌های گوناگون درست شده است. جامه مخصوص درویشان
    • صحبت

      صحبت
      دوستی، نشست و برخاست، همنشینی، همراهی
    • صنم

      صنم
      بت
      بت
      زیباروی
    • نرگس

      نرگس
      نام گلی است خوشبو که ته و ساقه اش مانند پیاز است و بر سر گلی می آورد زرد یا بنفش
      کنایه از چشم معشوق
    • شیوه

      شیوه
      طرز، راه و روش
      خوی ، عادت
      ناز، کرشمه
      مکر
    • لاف

      لاف
      خودستایی به دروغ
      بی حیایی
      جنگ
      سخن
      ادعا
    • شمع

      شمع
      موم عسل که از آن برای روشنایی استفاده کنند.
      معشوق، زیباروی
    • پروایی

      پروا
      ترس
      تاب توان
      عزم میل رغبت
      توجه التفات
    • سهی

      سهی
      راست و درست را گویند عموماً و هر چیز راست رسته را خوانند خصوصاً
    • جام

      جام
      پیاله آبخوری، پیاله شرابخوری
      آیینه شیشه‌ای، شیشه‌های رنگی
      جام جم: جام گیتی نما، جام جهان نما. جامی که جمشید چهارمین پادشاه پیشدادی اختراع کرد و در آن اوضاع جهان را مشاهده می کرد، این جام بعدها به کیخسرو و دارا رسید. در عرفان از این جام به دل تعبیر می شود.
    • دف

      دف
      سازی کوبه‌ای شامل حلقه‌ای چوبی است که پوست نازکی بر آن کشیده‌اند و با ضربه‌های انگشت می‌نوازند.
    • ترسایی

      ترسا
      مسیحی
      مطلق کافر یا بت پرست
      نزد صوفیه مرد روحانی را گویند که صفات ذمیمه ٔ نفس اماره ٔ او متبدل شده باشد و بصفات حمیده گراییده گردد