-
آن شب که بوی زلف تو با بوسه نسیم
-
مستانه سر به سینه مهتاب می گذاشت
-
با خنده ای که روی لبت رنگ می نهفت
-
چشم تو زیر سایه مژگان چه ناز داشت
-
در باغ دل شکفت گل تازه امید
-
کز چشمه نگاه تو باران مهر ریخت
-
پیچید بوی زلف تو در باغ جان من
-
پروانه شد خیالم و با بوی گل گریخت
-
آنجا که می چکید ز چشم سیاه شب
-
بر گونه سپید سحر اشک واپسین
-
وز پرتو شراب شفق بر جبین روز
-
گل می شود مستی خندان آتشین
-
آنگاه که می شکفت گل زرد آفتاب
-
بر روی آبگینه دریاچه کبود
-
وز لرزه های بوسه پروانگان باد
-
می ریخت برگ و باز گل نوشکفته بود
-
آنجا که می غنود چمنزار سبزپوش
-
در بستر شکوفه زرین آفتاب
-
وز چنگ باد و بوسه پروانگان مست
-
دامان کوه بود چو گیسو به پیچ و تاب
-
آنجا که مهر کوه نشین مست و سرگران
-
بر می گرفت از ره شب دامن نگاه
-
در پرنیان نازک مهتاب می شکفت
-
نیلوفر شب از دل استخر شامگاه
-
آنجا که می چکید سرشک ستاره ها
-
بر چهر نیلگون گل شتاب آسمان
-
در جست وجوی شبنم لغزنده شهاب
-
مهتاب می کشید به رخسار گل زبان
-
در پرتو نگاه خوشت شبرو خیال
-
راه بهشت گم شده آرزو گرفت
-
چون سایه امید که دنبال آرزوست
-
دل نیز بال و پر زد و دنبال او گرفت
-
آوخ که در نگاه تو آن نشو خند مهر
-
چون کوکب سحر بدرخشید و جان سپرد
-
خاموش شد ستاره بخت سپید من
-
وز نوامید غم زده در سینه ام فسرد
-
برگشتم از تو هم که در آن چشم خودپسند
-
آن مهر دلنواز دمی بیشتر نزیست
-
برگشتم و درون دل بی امید من
-
بر گور عشق گم شده یاد تو میگریست


