حکایت فروتنی قطره باران و دریا

متن قطره کوچک باران و فروتنی او

یکی قطره باران ز ابری چکید

خجل شد چو پهنای دریا بدید

یک قطره باران از یک ابر فروافتاد. هنگامی که وسعت دریا را دید، از خود شرمسار شد.
که جایی که دریاست من کیستم

گر او هست حقا که من نیستم

با خود گفت که جایی که دریا به این عظمت وجود دارد، من چه ارزشی دارم؟ جایی که او وجود داشته باشد، انصافا وجود من معنی ندارد.
چو خود را به چشم حقارت بدید

صدف در کنارش به جان پرورید

از آنجایی که با دیده فروتنی به خودش نگاه کرد، صدف، او را جانانه در کنار خودش پرورش داد.
سپهرش به جایی رسانید کار

که شد نامور لؤلؤ شاهوار

بخت و اقبال کار او را به جایی رسانید که آن قطره حقیر، به یک مروارید شاهوار معروف تبدیل شد.
بلندی از آن یافت کو پست شد

در نیستی کوفت تا هست شد

سروری و بزرگی را از آن جا بدست آورد که خودش را دست کم گرفت. در خانه نیستی را زد تا به هستی رسید.