برده

بوته ی خشکیده ام ز بوسه ی خورشید

غنچه ی مرگم که عطر زندگیم نیست

بنده ی پیرم که از نهیب حوادث

راه رهایی ز دام بندگیم نیست

تار پر از ناله ام به زخمه مکوبم

رنجه مدارم ازین شکنجه خدا را

برده ی پیرم که برده ام همه بر دوش

ناله کنان تخته سنگ های بلا را

ناله ی من رخنه کند به دل سنگ

ناخن من لطمه کی زند به تن کوه

چنگ تهی مانده ام که زخمه ی تقدیر

پر کندم از هزار نغمه ی اندوه

اشک فریبم نه اشک شادی و ماتم

اشک گناهم نه اشکی پاکی و پرهیز

ای غم شیرین مرا به خویش میالای

ای دل غمگین مرا به خویش میاویز

قطب زمینم که آفتاب نبینم

شام خزانم که جز ملال ندانم

باد سیاهم که چون ز راه درایم

غیر غبارت به دیدگان نشانم

بار خدایا نشاط زندگیم نیست

گرچه دلم بارها ز مرگ هراسید

ای همه مردم مرا چنانکه منستم

باز ببینید و باز هم نشناسید

برده
نادرپور
https://www.sherfarsi.ir/naderpour/برده