-
از تیغ آفتاب
-
با دست و بادبادک و طفلی به روی بام
-
میدان و ازدحام
-
از زنده باد خلق به تندیس انقلاب
-
تندیس انقلاب ربوده است در هوا
-
نخهای بادبادک و آن طفل نامراد
-
فریاد می کشد
-
ای بادبادکم
-
ای باد و زنده باد به هر لحظه بیشتر
-
می گیرد اوج و موج ز پروازهای باد
-
میدان تهی شده
-
دیگر نشانهای ز هیاهوی روز نیست
-
و آن طفل نامراد هم از بام رفته است
-
اما به زیر چشم حسود ستارگان
-
در پنجه های فاتح تندیس انقلاب
-
دنبال بادبادک او تاب می خورد
