-
این نکته نغز گفت به ره پیر روستا
-
چون تلخ و تیره دید رفیق مرا ز من
-
هر گاو گاه شخم چون کال ایدش زمین
-
بی راه می زند
-
همراه خویش را
-
با شاخ های کین
