-
زنهای چادری
-
چون گله ای پرنده کور سیاه فام
-
بر گرد گور تازه نشستند و نوک زدند
-
یک بارخ شیونی
-
بگشوده بال تیز
-
پر پر زنان به ککل کاج کهن نشست
-
آن گاه ناله ها
-
بر آسمان آبی این ساحت فقیر
-
یک ریز خط کشید
-
چون شام در رسید و پرکنده شد گروه
-
در مزرعی که بارور از مرگدانه بود
-
تاریکی و سکوت به یک بستر آمدند
