شعرفارسی


  1. زن بدید آن سستی او از شگفت

    آمد اندر قهقهه خنده ش گرفت

  2. یادش آمد مردی آن پهلوان

    که بکشت او شیر و اندامش چنان

  3. غالب آمد خنده زن شد دراز

    جهد می کرد و نمی شد لب فراز

  4. سخت می خندید هم چون بنگیان

    غالب آمد خنده بر سود و زیان

  5. هرچه اندیشید خنده می فزود

    هم چو بند سیل ناگاهان گشود

  6. گریه و خنده غم و شادی دل

    هر یکی را معدنی دان مستقل

  7. هر یکی را مخزنی مفتاح آن

    ای برادر در کف فتاح دان

  8. هیچ ساکن می نشد آن خنده زو

    پس خلیفه طیره گشت و تندخو

  9. زود شمشیر از غلافش بر کشید

    گفت سر خنده واگو ای پلید

  10. در دلم زین خنده ظنی اوفتاد

    راستی گو عشوه نتوانیم داد

  11. ور خلاف راستی بفریبیم

    یا بهانه چرب آری تو به دم

  12. من بدانم در دل من روشنیست

    بایدت گفتن هر آنچ گفتنیست

  13. در دل شاهان تو ماهی دان سطبر

    گرچه گه گه شد ز غفلت زیر ابر

  14. یک چراغی هست در دل وقت گشت

    وقت خشم و حرص آید زیر طشت

  15. آن فراست این زمان یار منست

    گر نگویی آنچ حق گفتنست

  16. من بدین شمشیر برم گردنت

    سود نبود خود بهانه کردنت

  17. ور بگویی راست آزادت کنم

    حق یزدان نشکنم شادت کنم

  18. هفت مصحف آن زمان برهم نهاد

    خورد سوگند و چنین تقریر داد

بخش نظرات و درخواست‌ها

ثبت درخواست معنی و تفسیر

چنانچه در رابطه با مفهوم یا تفسیر کلمه یا عبارتی از این شعر، نیازمند توضیح می باشید، درخواست خود را از طریق فرم زیر مطرح نمایید. همچنین اگر قادر به راهنمایی و ارائه توضیحات برای درخواست های مطرح شده هستید، می توانید پاسخ خود را با کلیک روی دکمه پاسخ ارسال فرمایید.